Koła Żywego Różańca

Żywy Różaniec bierze swą nazwę nie tylko z tego, że tworzą go żywi ludzie, ale i stąd, że modlitwa jego członków znajduje bezpośrednie przełożenie na życie. Kółka różańcowe spieszą z konkretną pomocą do ludzi chorych i ubogich oraz podejmują wszelkie działania, które ksiądz proboszcz uzna za służące dobru Kościoła i zbawienia ludzi. Rodzaje pracy wypływają zawsze ze specyfiki danej parafii.

Żywy Różaniec w Polsce nazywamy kółkami różańcowymi. Jest to najpowszechniejszy ruch, którego koła istnieją w 90 proc. polskich parafii. Pierwszy człon nazwy wskazuje na wymiar rodzinny tego ruchu. Jego członkowie znają się, odwiedzają, pomagają sobie wzajemnie. Ze wspólnej modlitwy rodzi się chrześcijańska odpowiedzialność za bliźniego. Miłość bliźniego to najlepszy sprawdzian wartości modlitwy...

Żywy Różaniec jest to najstarszy ruch różańcowy na świecie. I bardzo ważny!

Stowarzyszenie Żywego Różańca założyła Paulina Maria Jaricot w 1826 roku, we Francji w Lyonie. Pragnęła przez nie „dokonać zjednoczenia serc, aby przez zasługi Jezusa i Maryi wyprosić nawrócenie grzeszników, wywyższenie Kościoła, utrzymanie wiary w krajach katolickich i rozszerzenie wiary na cały świat”. Chciała modlić się za tych, którzy się nie modlą, i kochać Maryję za tych, którzy Jej nie znają i nie kochają.

Od stu siedemdziesięciu lat miliony ludzi trzyma codziennie w rękach różaniec, a modląc się we wspólnych intencjach, stanowi trzecią rękę Boga w wioskach i miastach całego świata. Dzięki kółkom różańcowym Bóg otrzymuje niejako dodatkowe możliwości zbawczego działania wśród ludzi. Oddani Mu czciciele trwają, bowiem we wspólnocie z sobą i z Maryją, a dzięki regularnej formacji postępują na drogach duchowego rozwoju i coraz lepiej rozumieją swoją odpowiedzialność za Kościół i świat.

Członkowie tego ruchu po wpisaniu do Księgi Żywego Różańca są zobowiązani do:

  • Wiernego odmawiania i rozważania, co dzień wyznaczonej tajemnicy różańcowej
  • Udziału w comiesięcznym nabożeństwie połączonym ze zmianą tajemnic
  • Jeśli to możliwe uczestniczenia w październikowych nabożeństwach różańcowych
  • Szerzenie czci Matki Najświętszej przez przykład własnego życia
  • Odważnego stawania w obronie wiary i Kościoła
  • W przypadku śmierci kogoś z członków Żywego Różańca zalecany jest udział w jego pogrzebie i pamięć o nim w modlitwie.

Członkowie Żywego Różańca mogą uzyskać odpust zupełny osiem razy w roku:

  • W dniu przyjęcia do Żywego Różańca
  • Narodzenia Pana Jezusa
  • Zmartwychwstania Pańskiego
  • Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie
  • Wniebowzięcia Matki Bożej
  • Królowej Różańca Świętego
  • Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
  • Ofiarowania Pańskiego.

Odpusty można uzyskać pod zwykłymi warunkami: spowiedź i Komunia Święta, modlitwa według intencji Ojca Świętego i odnowienie postanowienia wiernego zachowania statutu Stowarzyszenia Żywego Różańca.

Utarło się przekonanie, że członkami kółek różańcowych są zwykle osoby starsze. Rzeczywiście, jest to prawda, chociaż niepełna – w wielu parafiach istnieją róże dziecięce czy młodzieżowe. Kościół bardzo ceni sobie ludzi w podeszłym wieku, tych, którzy mając za sobą długie lata doświadczeń, doszli do umiłowania najbardziej podstawowych wartości życia, jakimi są służba Bogu i Kościołowi w radosnej miłości.

Dopiero po drugiej stronie życia dowiemy się, jak wiele świat zawdzięcza tym bezimiennym osobom, częstokroć wyśmiewanych przez ludzi, osobom, których wielka modlitwa do Matki Bożej odgrywa większą rolę niż decyzje prezydentów i rządów. Ile łask otrzymały nasze rodziny, ojczyzna i świat dzięki codziennej modlitwie na różańcu! Dopiero w niebie poznamy, jak wiernie i skutecznie rodzina Żywego Różańca wypełniała cel postawiony przez jej założycielkę: obronę wiary i odrodzenie wartości chrześcijańskich w społeczeństwie.

Spotkania Kół Żywego Różańca odbywają się w I Niedzielę miesiąca o godz. 17.00 (kaplica Świętej Rodziny)

Opiekunem grupy Żywego Różańca jest ks. proboszcz Lucjan Andrzej Rożek SAC.